யாருக்குத் தெரியும்...?

கதிரும் ப்ரியாவும் படுக்கையில் இருந்து எழுந்து கொள்வதற்கு முன்பே ஆதவன் கிழக்கே விழித்திருந்தான். கதிருக்கும் ப்ரியாவுக்கும் திருமணம் நடந்து ஏறக்குறைய ஒரு வருடம் நெருங்கிக் கொண்டு இருக்கிறது. பெற்றோர்களின் ஆசிர்வாத்தில் அரை மனையில் தனது வீட்டையும், வீட்டிற்கு முன்பாக அரை மனை இடத்தில் தோட்டமும் கார் நிறுத்துவதற்கான இடமும் கிடைக்கப் பெற்றிருந்தான். வீட்டை சுற்றிலும் சுவர்கள் எழுப்பப் பட்டிருந்தன. வீட்டின் நுழைவுவாயிலை நகரும் இரும்புக் கதவு பாதுகாத்துக் கொண்டு இருந்தது. தோட்டம் இரும்புக் கதவிலிருந்தே ஆரம்பித்து இருந்தது. புற்களின் உயரம் சீராக்கப் பட்டிருந்தது. அழகுச் செடிகள் தோட்டம் முழுவதும் வியாபித்திருந்தன.

தோட்டத்திற்கு தேவையான உணவை கதிர் வழங்கிக் கொண்டிருக்க கதிருக்கான காலை உணவை ப்ரியா தயார் செய்து கொண்டு இருந்தாள். இவர்களின் அன்றாட நடவடிக்கைகள் அவர்களுக்குப் புதிதாய் இல்லாவிட்டாலும் வீட்டிற்கு எதிர்புறம் அமைந்திருந்த நாயர் டீக்கடையில் அமர்ந்திருந்த இரு கண்களுக்குப் புதிதாய் தெரிந்தன. சற்று நேரத்திற்கெல்லாம் கதிர் தனது அலுவலகத்திற்குக் கிளம்பினான். வழக்கம் போல ப்ரியா வாசல் வரை வந்து வழியனுப்பி வைத்தாள். கதிர் சென்றவுடன் இரும்புக் கதவை மறுபடியும் பூட்டிவிட்டு உள்ளே சென்றாள். அவர்கள் இருவரும் வாசலில் பேசிக் கொண்டது முதல் கதிர் கிளம்பிச் செல்வது வரை பார்த்துக் கொண்டிருந்த அந்த இரு கண்கள் கதிரின் வீட்டை நெருங்க ஆரம்பித்தன.

மிக அநாயசமாகத் தெருவைக் கடந்து கதிரின் வீட்டு வாயிலை நெருங்கினான். இரும்புக் கதவின் குரல்வளையை நெறித்துக் கொண்டே திறந்ததால் அது வழக்கம் போல் போடும் க்ரீச் சத்தம் மிஸ்ஸிங்... மெல்ல அடி மேல் அடி வைத்து இரு புறங்களிலும் புற்களால் சூழப்பட்ட அந்த பாதையில் முன்னேறியது... வீட்டின் கதவை தனது இரண்டு விரல்களால் மெல்லத் தட்டியது... கதவு திறக்கப் படவில்லை... இம்முறை அழைப்பு மணியை உபயோகித்தான்... பிரயோஜனப் பட்டது...

“யாரு...?” ப்ரியா கதவை திறந்து கொண்டே கேட்டாள்...

“நான் தான்...” பற்கள் முழுவதும் வெளித் தெரிந்தது.

“என்ன இந்த நேரத்தில?”

“முதலாளியைப் பார்க்கலாம்னு...”

“இப்பதான் கிளம்பிப் போனாரு..”

“அப்ப நான் சாயங்காலம் வரேன்... “

“முக்கியமான விசயமா?”

“அதெல்லாம் ஒன்னுமில்லை!.. கொஞ்சம் தண்ணீ கொடுக்கிறிங்களா?”

“இரு.. கொண்டு வர்றேன்...” ப்ரியா உள்ளே சென்றாள்...

அந்த உருவம் வேக வேகமாக செயல் படத் தொடங்கியது.. அருகில் இருந்த படுக்கையறைக்குள் நுழைந்து எதையோத் தேடத் தொடங்கினான்... ஒரு சில நொடிகளுக்குள் உடம்பில் இருந்து வியர்வை அருவி அவனை முழுவதுமாக நனைத்திருந்தது... சற்று நேரத்திற்கெல்லாம் தேடுவதை விட்டு விட்டு வேக வேகமாக வாசலை நோக்கி வந்தான்... ஆனால் எது நடக்கக் கூடாது என்று நினைத்தானோ அது நடந்து விட்டது... அவன் படுக்கையறையில் இருந்து வெளியே வருவதை ப்ரியா பார்த்து விட்டாள்... ஏற்கனவே வியர்வை மழையில் நனைந்திருந்த அவனுக்கு கை கால்களில் சிறிது நடுக்கம் ஏற்படத் தொடங்கியது...

“என்ன தேடுற...?”

“அது வந்து...”

“உண்மையைச் சொல்லு... இல்லை...”

“எனக்கு சொந்தமான ஒன்னு ... காணாப் போச்சு.. அதான்...”

“அது எப்படி படுக்கை அறைக்குள்ளாற வந்துச்சு... பொய் சொல்லாத...”

“உண்மையைத் தான் சொல்றேன்...” மிக மிகப் பாவமாக முகத்தை வைத்துக் கொண்டான்...

சிறிது நேரம் அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த ப்ரியா திடிரென்று கல கல வென்று சிரிக்க ஆரம்பித்தாள்... அவனுக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை... “இப்படி இரு.. தண்ணியைக் குடி..” சொல்லிவிட்டு உள்ளே சென்றாள்... அவன் தண்ணீரைக் குடித்து விட்டு ப்ரியாவின் வருகைக்காக காத்திருக்கத் தொடங்கினான். சற்று நேரத்திற்கெல்லாம் ப்ரியா கையில் ஒரு காகித்ததுடன் வந்து சேர்ந்தாள்...

“இந்தா.. இது தானே?”

“ஆமா...” பற்கள் முப்பத்திரண்டையும் காட்டினான்...

“ஒழுங்கா கேட்க வேண்டியது தானே?”

“யாருக்கும் தெரிய வேண்டாம்னு பார்த்தேன்... அதான்...”

“இத மட்டும் நான் பார்த்து எடுத்து வைக்கலேன்னா... நீ திருட வந்ததா அர்த்தம் ஆகியிருக்கும்”

“மன்னிச்சிருங்க... நேத்தைக்கு ஃபேன் மாட்ட வந்தப்ப இது தவறியிருக்கலாம்னு நான் நினைச்சேன்.. அதான் வந்தேன்... தேடினேன்.. மாட்டிக் கிட்டேன்... நீங்க இந்த லெட்டரை...”

“ஆல் த பெஸ்ட்...!”

சிரித்துக் கொண்டே வெளியேறினான் அவன்.... யாருக்குத் தெரியும் அந்த லெட்டரில் என்ன இருக்கும்னு...? ஆமா... அப்படி என்னதான் இருக்கும்... யாராவது ப்ரியாவிடமோ அல்லது அவனிடமோ கேட்டுச் சொல்லுங்களேன்...

நாற்சந்தி...!

ஏறக்குறைய ஒரு இரண்டரை வருடங்கள் கண்டிப்பாக கடந்திருக்கும்... புதிதாக குழுமத்தில் சேர்க்கப் பட்டிருந்தான்... நிரம்ப பயிற்சிகள் கொடுக்கப் பட்டன... ஒன்றிரண்டு பேச்சு வார்த்தைகள் மட்டுமே இருந்தன அவனிடமிருந்து... ஆனால் எப்பொழுதும் சிரித்த முகமாக இருக்கும் அவனை எனக்கு நிரம்பவே பிடித்திருந்தது... ஒரு சில நேரங்களில் அவனுடன் சேர்ந்து வேலை பார்க்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது... ஏதோ ஒரு இனம் புரியாத வேகம் அவனிடம் இருப்பதை உணர்ந்து கொண்டேன்... அப்பொழுதெல்லாம் குழுமத்தில் இருப்பவர்களுக்கு வேலை கிடைப்பது என்பதே அரிதாகத் தான் இருந்தது... புதிதாக வேலைக்குச் சேர்ந்திருப்பதால் கிடைக்கும் ஒன்றிரண்டு வாய்ப்புகளைக் கொண்டு நிறுபித்தாக வேண்டிய கட்டாயம் எல்லோருக்கும் இருந்து வந்தது... அது ஒரு புறம் இருந்தாலும் வேலையை கண்ணும் கருத்துமாக முடித்துக் கொடுக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் சற்று தூக்கலாகவே காணப்பட்டது...

என்னைப் பற்றி பெருமை பீற்றிக் கொள்கிறேன் என்றோ அவனுடன் என்னை ஒப்பிட்டுக் கொள்கிறேன் என்றோ தயைகூர்ந்து நினைக்க வேண்டாம்... சில நேரங்களில் என் மனது நேரிடையாக மனித உருவம் பெற்றாற் போல் தோன்றும் அவனைக் காணும் பொழுது... கடின உழைப்பு.... பிறருக்குத் தேவைப்படும் பொழுது உதவுவது... உதவி பெற்றவர் பின்னால் வேறொர் சமயத்தில் முதுகில் குத்தி விட்டதை எண்ணிப் புலம்புவது.... என் துன்ப நிமிடங்களில் என் நண்பர்களிடம் நான் என்னை முழுவதுமாக அர்ப்பணித்து விடுவது உண்டு... சிலர் அறிவுரைகளினாலும்.... சிலர் அடிகளினாலும்... சிலர் கெட்ட வார்த்தைகளாலும் என்னை மீட்டெடுப்பது வழக்கம்... இவனைப் பொறுத்தவரை கலாய்ப்பதில் மீட்டெடுப்பது...

காற்றில் கரைந்து போன சென்ற வருடத்தின் ஆரம்ப நாட்களில் என் புஜ பல பராக்கிரமங்களைக் கண்டு ... இவன் என்ன அடி அடிச்சாலும் தாங்குவான்.. ரொம்ப நல்ல...வன்... அப்படின்னு நம்பி புதியதொரு குழுமத்தில் என்னை சேர்த்திருந்தார்கள்... எனது பழைய குழமத்தில் நிறைய நண்பர்களுக்கு வேலை ஊசலாடிக் கொண்டு இருந்தது.. மனதிற்கு கவலையாக இருந்தது... சில பல மாதங்கள் கழித்து ஒவ்வொருவராக குழுவிற்கு உள்ளே வர ஆரம்பித்தனர். என் குரு ஸ்தானத்தில் இருந்தவரை பிரிய நேரிட்டது... சற்று வருத்தம்... முக்கியமான நண்பர்களை வேறொர் குழுமத்திற்கு தாரை வார்த்துக் கொடுத்துக் கொண்டு இருந்தனர்... இந்த சிறு பிள்ளையால் என்ன செய்து விட முடியும்... பிரிவுத் துயரமும் கடந்த கால பசுமை நினைவுகளும் சேர்ந்து என்னை வாட்டத் தொடங்கின... ஒரு சிறு ஆறுதலாக ஒன்றிரண்டு தெரிந்த முகங்கள் என் குழுமத்தில் சேர்த்து விடப் பட்டனர்...

மனதிற்கு சற்று ஆறுதல் கிடைத்தது... என் சகோதரியாக நினைத்துப் பழகி வரும் ஒருவரை என்னுடன் சேர்த்து வைத்துப் பேசும் பழக்கம் சில பெரிய மனிதர்களிடம் இருந்து வந்தது... ஒரு சமயம் அவளின் வருகையினை என்னிடம் நக்கலாகத் தெரிவித்து சிரித்த சில பெரிய மனிதர்களும் இருக்கத் தான் செய்கிறார்கள்... மன்னித்து விட்டேன்... இயலாமையால் அல்ல... திருந்துவதனாலோ.. திருத்தப் படுவதாலோ .. எந்த பிரயோஜனமும் இல்லை.... நாம் வேறு பாதையை நோக்கிப் பயணப் பட்டு விட்டோம் என்று நினைக்கிறேன்... திரும்ப வருவோம்.. அப்படி கடைசியாக சேர்க்கப் பட்ட நண்பர்களில் ஒருவனாக அவனும் வந்து சேர்ந்தான்... ஆரம்ப நாட்களில் பயிற்சி வகுப்புகளிலேயே காலத்தை ஒப்பேற்ற வேண்டிய சூழ்நிலை... கூர்ந்து கவனித்துக் கொண்டு தான் இருந்தேன்... இம்முறையும் ஒன்றும் செய்ய முடியாத சூழ்நிலையில் தான் இருந்தேன்...

சில நாட்களுக்குப் பிறகு அவனுக்கு மிக அருகிலேயே அமரும் வாய்ப்பு எனக்கு வாய்த்தது... ஆரம்ப நாட்களில் சிறிது சிரம பட்டிருந்தாலும் பிறகு ஜெட் வேகம் தான்... அலுவலகத்தின் இரவுகள் நீண்டிருந்தன... தடைகள் ஒவ்வொன்றாக உடைக்கப் பட்டுக் கொண்டு இருந்தன... மகிழ்ச்சியடைந்தேன்... பல சமயங்களில் என் வேலை பளுவுக்கும் சேர்த்து தோள் கொடுக்கத் தொடங்கினான்... தவிர்க்க முடிய வில்லை... ஏற்றுக் கொண்டேன்.... என் சோகம் தாங்காமல் அவனும் சரக்கு அடித்தது இன்றும் எனக்கு ஞாபகத்திற்கு வருகிறது... இப்படி எத்தனையோ எழுதிக் கொண்டே போகலாம்... மிக உயர்ந்த சிகரங்களின் உச்சிகள் அவனின் காலடித் தடத்திற்கு காத்துக் கொண்டு இருக்கின்றன... நிச்சயம் ஒரு நாள் அந்த உயரங்களை அநாயசமாகத் தொடுவான்... எல்லாம் வல்ல இறைவன் துணை இருப்பான் என்றே நம்புகிறேன்...

அடுத்த நொடி தன்னுள் ஒளித்து வைத்திருக்கும ஆச்சரியங்கள் ஏராளம் என்று சொன்ன அன்பே சிவம் நினைவிற்கு வருகிறது... ஆச்சரியங்கள் மட்டும் அல்ல... பிரிவுகளின் வலியும் சேர்த்து தான்... எத்தனையோ தடவை என் நண்பர்களைப் பிரியும் கட்டாய நிமிடங்களை சந்தித்து இருக்கிறேன்... இதில் ஏதோ சிறப்பு இருப்பதாகவே எனக்குப் படுகிறது... எனது நண்பர்களுடனான வாழ்க்கைப் பயணம் ஒரு நாற்சந்தியில் பிரிந்து போய்விடும் சாதாரண பயணத்தைப் போல் இருக்கக் கூடாது என்றே விரும்புகிறேன்...

யோசித்தாகி விட்டது ... மனது வேறு பணிகளில் செல்ல மறுக்கிறது... சரியாகி விடும்.. பிரிவுகள் வாழ்க்கையில் தவிர்க்க முடியாத ஒரு நிகழ்வு என்பது இந்த மரமண்டைக்கு எப்பொழுதுதான் உரைக்கப் போகிறதோ .... யதார்த்தமாக திரும்புகிறேன்... தம்பியின் இடம் முழுவதும் வெறுமை நிரம்பி இருக்கிறது... என் மனதினைப் போல....!

முற்பகல் செய்யின்...!

நகரத்தின் மையத்தில் இருந்த மணிக்கூண்டு பத்து நிமிடத்திற்கு முன் இரண்டு தடவை மணி அடித்து ஓய்ந்து இருந்தது. ஊருக்கு ஒதுக்குப் புறமாக இருந்த பங்களாவின் சுற்றுச் சுவரை ஒரு கரிய உருவம் அநாயசமாக தாவிக் குதித்தது. மிக்க கவனத்துடன் சப்தம் எதுவும் எழுப்பாமல் மெல்லமாக முன்னேறியது. கன்றுக் குட்டியின் அளவிற்கு வளர்ந்திருந்த அந்த வீட்டின் காவல் நாய் அந்த கரிய உருவத்தின் வருகையை அறியாமல் நன்றாக உறங்கிக் கொண்டு இருந்தது. நாயைப் பார்த்து அந்த கரிய உருவம் ஒரு நொடி திகைத்தாலும் பின்பு ஏதோ யோசித்தவாறே வீட்டின் பக்கப் பகுதியில் மேலிருந்து கீழ்நோக்கி வந்த ஒரு குழாயினைப் பிடித்து விறுவிறுவென்று ஏறத் தொடங்கியது. முதல் மாடியில் இறங்கிய அந்த கரிய உருவம் பூனை போல் மெல்லமாக நடந்து பூட்டியிருந்த ஒரு அறையின் கதவை சப்தமில்லாமல் உறை அணிந்திருந்த கையினால் திறந்தது.

எந்தவித எதிர்ப்பும் செய்யாமல் அந்த கதவு தானாகவே திறந்து கொண்டது. கதவிலிருந்து ஒரு ஐந்து அடி தூரத்தில் போர்வைக்குள் உறங்கி கொண்டு இருந்தது ஒரு உருவம். கரிய உருவம் மெல்ல உறங்கிக் கொண்டு இருந்தவனை நெருங்கி முகத்தை மூடி இருந்த போர்வையை விலக்கியது. தூக்கத்தில் இருந்தவன் தூக்கத்திலேயே இருந்தான். கரிய உருவம் அவனை எழுப்ப முயற்சித்து தோற்றது. சிறிது நேரம் கழித்து அருகில் இருந்த மற்றொரு தலையனையை எடுத்து தூங்கிக் கொண்டு இருந்தவனின் முகத்தை மறைத்தது. ஏறக்குறைய ஒரு ஐந்து நிமிடங்கள் கழித்து வந்த பாதையிலேயே யாருக்கும் சந்தேகம் வராமல் கிளம்பிச் சென்றது.

நீண்ட தூர பயணத்திற்குப் பிறகு தனது இருப்பிடத்தை அடைந்த அந்த கரிய உருவம் உடைகளைக் களைந்து விட்டு தனது படுக்கையில் விழுந்தது. அந்த கரிய உருவம் தூக்கத்தில் இருந்து எழுந்திருக்கும் பொழுது மதிய நேரமாகி இருந்தது. குளிர்சாதனப் பெட்டியில் இருந்த பிரட்டில் வெண்ணையைத் தடவி ருசிக்கத் தொடங்கினான். ஒரு சில நிமிடங்கள் கழித்து தனது கைப்பேசியில் இருந்த எண்களை முறை வைத்து அழுத்தினான்.

“பிரபு சார்...”

“ரகு... சூப்பர்... பேப்பர்ல பார்த்துட்டேன்... எப்படி முடிச்ச...?”

“சிம்பிள்... அன்று இரவு ராஜா அருந்திய பாலில் தூக்க மாத்திரை கலந்து விட்டேன்... சுற்றுச் சுவரின் ஒரு பகுதியை ஒட்டியே சமையலறை அமைந்து இருந்தது மிகவும் உபயோகப் பட்டது.... நாய்க்கும் அதே ட்ரிட்மென்ட்.... ராஜா தூக்க மாத்திரை எடுத்துக் கொள்ளும் பழக்கம் இருந்ததால் எந்த சந்தேகமும் வராது...”

“சூப்பர்...”

“சார் மீதப் பணம் ....”

“மாரடைப்புதான்னு பேப்பர்ல போட்டிருக்கு... இருந்தாலும் போலிஸோட கண்கள் என் மேல இருக்கு... அதனால...”

“அதனால..”

“இன்னும் ஒரு பத்து நாள் போகட்டும்.. உன் பணம் என்கிட்ட பத்திரமா இருக்கு...”

“சார்.. அது வந்து...”

“நம்புப்பா..”

பதிலுக்குக் காத்திராமல் கைப்பேசியைத் தூங்கச் செய்த பிரபு இன்று இரவுக்குப் பின் பணம் கேட்பதற்கு ரகு இருக்க மாட்டான் என்று நினைத்து தனக்குள் வில்லத்தனமாக சிரித்துக் கொண்டான். அடுத்த முனையில் இருந்த ரகுவின் முகம் வாடத் தொடங்கியது.

தனது பசியினைத் தீர்த்துக் கொண்ட ரகு எப்பொழுதும் போல் தனக்கு விருப்பமான சரக்கினை எடுத்துக் குடிக்க ஆரம்பித்த பொழுது பிரபு தனக்கு வெளிநாட்டில் இருந்து தருவித்துக் கொடுத்த ஸ்காட்ச் விஸ்கி ஞாபகத்திற்கு வர ஆரம்பித்தது. முந்தைய நாள் தனது வேலைக்கு பணம் கொடுக்கையில் இந்த சரக்கையும் சேர்த்துக் கொடுத்திருந்தான். தனக்கு சரக்கின் மேல் இருக்கும் அதீத ஆசை பிரபுவுக்கு நன்றாகவே தெரியும் என்று யோசித்தவாறே புதிய சரக்கைத் திறந்து குடிக்க ஆரம்பித்தான்.

வேலை நேரம் முடிந்து பிரபு வீட்டை நோக்கி தனது காரில் கிளம்ப ஆரம்பித்தான். காரினுள் இசை அதிர்ந்து கொண்டு இருந்தது. அதே நேரம் குடிபோதையின் உச்சத்தில் இருந்த ரகு தனக்குள் பேசிக் கொண்டிருந்தான். “ராஜாவை போடுறதுக்கு ஐந்து லட்சம் முன்பணம் பிரபு கொடுத்திருந்தான். மீதம் ஐந்து லட்சம்!. பிரபுவைக் கொல்றதுக்கு ராஜா பத்து லட்சம் கொடுத்து இருந்தான். சரி.. ஒரு ஐந்து லட்சம் லாஸ்... எப்படியோ இந்த பயல்களின் தொழில் போட்டியினால் நமக்கு பதினைந்து லட்சம் சம்பாத்தியம்...இன்னைக்கே கொடுத்திருவான்னு நினைச்சேன்... அவன் விதி....நான் கார்ல வைச்சிருந்த பாம்ல செத்துப் போகப் போறான்.... ஹா....ஹா... “ என்று பலமாக சிரிக்கத் தொடங்கினான்.... அவனின் சிரிப்பினால் அந்த அறையே அதிர்ந்தது. சிரித்துக் கொண்டு இருந்தவனின் வாயில் இருந்து சிறிது சிறிதாக நுரை வெளியே எட்டிப் பார்க்க ஆரம்பித்தது...!

நவம்பர் 5, 2005

என் மனது அளவுக்கு அதிகமான மகிழ்ச்சிக்கோ துக்கத்திற்கோ ஆட்படும் பொழுது பெரும்பாலான சமயங்களில் மழையும் என்னுடன் சேர்ந்து கொள்ளும். மழைக்கும் எனக்கும் எப்பொழுது அப்படி ஒரு பந்தம் ஏற்பட்டது என்பதை நினைத்துப் பார்க்கும் அளவுக்கு என் நினைவுகள் பசுமையாக இல்லை... எனக்கும் மழைக்குமான சம்பந்தத்தை விட்டு விடுவோம். சென்னைக்கும் மழைக்கும் என்ன சம்பந்தம்? என்று கேள்வி எழும் அளவிற்கு விடாது மழை பெய்து கொண்டிருந்த ஒரு காலை வேளையில் இந்த சீர்மிகு சென்னை என் வரவினை அங்கிகரித்து பரந்து விரிந்த தன் மடியில் எனக்கொரு இடம் கொடுத்து மகிழ்ந்தது.

“மகீ..”

“எங்கே இருக்க?”

“கிண்டில இறக்கி விட்டுட்டாங்க...”

“ஆட்டோ பிடிச்சு அசோக் பில்லர் - மாந்தோப்புக் காலனின்னு கேட்டு வந்துடு”

எங்கே போயி எப்படி ஆட்டோ பிடிக்கிறது? இதே நம்ம ஊர்னா நம்ம வீட்டுல இருந்துகிட்டு கைய அசைச்சாலே ஆட்டோ வந்துடும்... ஏமாத்திருவாய்ங்கன்னு வேற சொன்னாய்ங்களே? அப்படியே என் சட்டைப் பையினைத் தொட்டு தடவிப் பார்த்தேன். வெளிப் பாக்கெட்டில் இருநூறு ரூபாயும், உள் பாக்கெட்டில் அம்மா தந்த ஆயிரத்து நானூறு ரூபாயும் இருந்தது. பேண்ட பாக்கெட்டில் சில்லரைக் காசுகள்.. அப்பாவோட ட்ரெயினிங்... ஆங்.. அப்பா.. இப்ப எப்படி இருப்பார்? மருத்துவமனையில் எனக்கும் அவருக்குமான உரையாடல் இன்னும் ஒரு முறை ஓடத் தொடங்கியது.

“மைதீ..”

“......”

“எனக்கு ஒன்னும் ஆகாது.. கவலைப்படாதே.. கிளம்பிப் போ..”

“இல்லை...”

“வேலைதான் முக்கியம்.. கிளம்பிப் போ..”

“ஏற்பாடு பண்றேன்..”

அதுவரை சிறுசிறு வியாதிகளினால் மட்டுமே அவதியுற்ற வரை முதன்முறையாக இதயவலியும் அணுகி தனக்கென தனியிடம் பிடித்துக் கொண்டது. எதையும் தாங்கும் இதயத்திற்கே வலி.. நான் எல்லாம் எம்மாத்திரம்? .. யோசித்துக் கொண்டே நிமிர்ந்த பொழுது என்னுடன் பயணித்த என் ஊர்க்கார இளைஞன் நின்று கொண்டிருந்தான்.

“பாஸ்...”

“சொல்லுங்க”

“எனக்கு ஒரு ஆட்டோ பிடிச்சு தரமுடியுமா?”

“அதோ .. அங்கே இருக்கே...”

“எனக்கு இங்க இடம் எல்லாம் பழக்கம் இல்லை... எவ்வளவு கொடுக்க வேணும்னு தெரியாது.. மழை வேற விடாம பெய்திட்டிருக்கு..”

“எங்கே போகணும்?”

“பில்லர்- மாந்தோப்புக் காலனி”

“வாங்க...”

அங்கு தேங்கி இருந்த தண்ணிர் குட்டையைத் தாண்டி ஆட்டோ நிற்கும் இடத்திற்கு போவதற்குள் ஒரு சிறு சாகசமே நிகழ்த்த வேண்டி இருந்தது. எல்லாம் என்னுடைய பொதி மூட்டையினால் தான்... பெரிய ...................... மாதிரி வீட்டில் இருந்த எனது உடைகளையும் புத்தகங்களையும் ஒரே பையில் கட்டி தூக்க முடியாமல் தூக்கிக் கொண்டு இருந்தேன்... சென்னைக்குக் கிளம்பும் முன் எல்லா வண்டிகளும் பில்லர் வழியாகத் தான் செல்லும் என்று உறுதிப் படுத்திக் கொண்டதின் விளைவாகத் தான் அத்தனை பெரிய மூட்டை.. இல்லாவிட்டாலும் அவ்வளவு பெரிதாகத் தான் எடுத்து வந்திருப்பேன்.. அது வேறு விசயம்... அதோ ஆட்டோ வந்தாகி விட்டது.. ஊர்கார இளைஞன் ஆட்டோவை அணுகி...

“பில்லர் போகணும்.”

“ஐம்பது ரூபாய் ஆகும்..”

“இங்க இருக்க பில்லருக்கா?”

“மழை பேஞ்சுகினே இருக்கு... தோ .. பாரு.. தண்ணி எப்டி கொளமாட்டம் கிடக்குதுன்னு..”

“நாப்பதுன்னா ஓ.கே..”

“பாத்து சொல்லு சார்... யாரும் வரமாட்டாங்க...”

“அதெல்லாம் போலாம்...”

எனக்கு இதுபோல் வாடகை பேசி இதற்கு முன் பழக்கமே கிடையாது. ஒரு முறை குதிரை வண்டியில் போகும் பொழுது எனது அத்தை குதிரைக் காரனிடம் பேரம் பேசி சண்டை இட்டது மட்டும் ஞாபகம் இருக்கிறது. பேசாமல் கொடுத்து விடலாம் என்ற முடிவுக்கு வந்து எனது ஊர்க்கார ரிடம் ஜாடையாக சொல்லி விடலாம் என்று அவரின் முகத்தைப் பார்த்த வண்ணம் இருந்தேன்.

“கையில வச்சுகிற லக்கேஜீக்கே தனியா சார்ஜ் பண்ணனும்...”

“அது வெறும் துணி தான்... பில்லர் - மாந்தோப்புக் காலனி.. நாப்பது.. இறக்கி விட்டிருங்க...”

என்னிடம் திரும்பிய அந்த இளைஞன் .. “வழக்கமா.. முப்பது தான்.. மழை பேயறதுனால குறைக்க மாட்றான்”

“ரொம்ப நன்றி பாஸு..”

“பார்ப்போம்” என்று சொல்லி முடித்த அடுத்த விநாடிகளில் கிண்டி பேருந்து நிறுத்தத்தில் கரைந்து போயிருந்தான். சாலைகளில் ஆங்காங்கே இருந்த பள்ளங்களில் நிரம்பியிருந்த தண்ணீரை எல்லாம் வெளியேற்றி ஒரு செயற்கை அலையை ஏற்படுத்திய வண்ணம் ஒருவழியாக பில்லரை அடைந்தாகி விட்டது. எனது பொதி மூட்டையை எடுத்துக் கொண்டு கீழே இறங்கினேன்...

“பாய்...”

“ஹே .. ராஜ்... ” ஒரே ஆச்சரியமாக இருந்தது.

“பஸ்ஸுக்கு ஒன்னும் ஆகலையே...?”

“நம்ம வர்ற பஸ்ஸுக்கு ஏதாவது ஆகுமா என்ன?”

“பாய் .. நீங்க வந்ததுனால தான் கேட்டேன்.. பஸ் ஏதோ ஒரு பக்கம் இறங்கிப் போயிட்டதா கிண்டி பக்கம் பேசிக்கிட்டாங்க...”

“ராஜ்...” செல்லமாக இடுப்பில் குத்தினேன்...

வீட்டிற்குள் நுழைந்தோம்... அது ஒரு எட்டுக்கு எட்டு அடி அறை... இரண்டு ஷெல்புகள்.. அந்த அறையினை ஒட்டினாற் போல் நான்கிற்கு நான்கில் ஒரு கழிவறை... ஒரு கதவு தாழிட்ட நிலையிலேயே இருந்தது....

“ராஜ்.. இந்த கதவை திறங்க .. இதை ஏன் பூட்டி வச்சிருக்கீங்க.. அந்த ரூமையும் பாக்கணும்”

“அதுக்கு ஓனர் சம்மதிக்க மாட்டாரு பாய்”

“ஏன் ராஜ்?”

“ஏன்னா .. அவரு அங்கதான் தங்கி இருக்காரு..”

“ராஜ்.. நான் உருள்றதுக்கே இந்த இடம் பத்தாது...”

“வேற வீடு பாத்துரலாம் பாய்... கொஞ்ச நாளைக்கு நாங்க சுதானமா தூங்கனும் .. இல்லை மகீ..”

“சரி.. கொஞ்ச நேரம் இந்த கட்டைய சாய்க்கிறேன்.. ஒட்றான். .ஓட்றான்.. ஓட்டிக் கிட்டே இருந்தான்... முதுகு வலியே வந்திருச்சு..”

சிறிய அறையாக இருந்தாலும் அது எனக்கு மிகவும் பிடித்து இருந்தது. உருண்டு கொண்டே நண்பர்களுடன் பேசிக் கொண்டிருந்ததில் நேரம் போனதே தெரியவில்லை.. பேச்சு சுவாரஸ்யத்தை என் செல்போன் குறுக்கிட்டது..

“சொல்டா ராம்..”

“எங்கேடா இருக்க?”

“பில்லர்.. மகீ ரூம்ல..”

“ஒ.கே. தேனாம்பேட்டை வந்துருடே.. ஹெச் .ஆர் கிட்ட பேசிட்டேன்...”

“தேனாம்பேட்டையா?”

“ஆபிஸுக்கு பக்கத்தில தான்டா.. கிளம்பி வா.. ரூமுக்கு ரெண்டு பேர்.. நம்ம ரூமில.. நீயும நானும் தான்... ஏஸி.. வாட்டர் ஹீட்டர்.. எல்லாம்.. எப்ப வர்ற?”

“இல்ல.. நான் இங்கேயே.. மக்கள் கூட”

“டேய் .. இது ப்ரீ தான்டா.. பதினைந்து நாள்ல நம்ம வேற இடம் பார்க்கணும்.. ஆஃபர்ல போட்டிருக்கேடா...”

“இல்ல...”

“வர்றியா.. இல்லையா?”

“பத்து நிமிஷத்தில கூப்பிடறேன்டா..”

செல்லை ஒரு ஒரமாக வைத்து விட்டு ராஜிடமும் மகீயிடமும் விசயத்தைப் பகர்ந்தேன். அடுத்த சில மணிநேரங்களில் தேனாம்பேட்டை வந்தடைந்தேன். “J.R.C” என்று எழுதி இருந்ததை வாசித்தேன். .. எல்லாவற்றையும் ஒருவாறு செட்டில் செய்து விட்டு வாசலில் இருந்த டீக்கடைக்கு வந்தோம்... மழை தூறிக் கொண்டே இருந்தது...

“பாய்..இனிமே ஒரே என்ஜாய்மென்டதான் போங்க...”

“ஏஸி ஒத்துக்காது ராஜ்..”

“அதில்ல பாய்.. பக்கத்தில தான் S.I.E.T”

“அது என்ன ராஜ்..”

“நடிக்காதீங்க.. பாய்..”

“ராஜ்... எனக்குத் தெரியாது .. சொல்லுங்க..”

சொன்னார்.சிரித்தேன்.

என் செல்போனுக்கு வீட்டிலிருந்து அழைப்பு வர செல்லைக் காதிற்குக் கொடுத்தேன்..

“சொல்லும்மா..”

“வீட்டுக்கு வந்தாச்சுப்பா...”

“என்ன சொன்னாங்க?”

“இருதயம் ரொம்ப பலவீனமாயிடுச்சாம்.. மாத்திரை மருந்து கொடுத்திருக்காங்க...”

“சரி.. கடைக்குப் போக வேணாம்னு..”

“போயாச்சு...”

“அம்மா...” அதிர்ந்தேன்.

“அப்புறமா போன் போடுறேன்...”

என் திடீர் கோபத்தினால் உண்டான வெப்பக் கனலை மழைத்துளிகள் சாந்தமாக்க முயற்சி செய்து கொண்டு இருந்தன...!

கல்லறைக் காதலன்...!

ஒவ்வொருவரும் தமது மனதில் நிறைய ஆசைகளை வளர்த்துக் கொண்டு இருக்கிறோம்.அதில் எத்தனை ஆசைகள் நிறைவேறுகின்றன? எத்தனை ஆசைகள் நிராகரிக்கப் படுகின்றன? எத்தனை ஆசைகள் முயற்சி செய்யப்பட்டு தோல்வியைத் தழுவுகின்றன? இப்படி கேள்விகள் எழும் போது ஏதோ ஒன்றில் நமது ஆசைகள் வகைப்படுத்தப் படும் இல்லையா? முயற்சி செய்யாமலே ஆசைகள் நிறைவேற்றப் படவேண்டும் என்ற எண்ணத்திறகு என்ன பெயரிடுவது? இப்படி ஒரு எண்ணத்தை மனதில் வைத்துக் கொண்டு ஆசைகள் நிறைவேற்றப் படவில்லை என்று புலம்பி தீர்ப்பது முறைதானோ? நடைமுறைக்கு ஒத்து வராத சில ஆசைகள் நிறைவேற்றப் படமாலே செத்து மடிகின்றன. நிறைய பேரின் மனதில் இப்படி பட்ட ஆசைகள் ஒரு சிறு குழந்தை போல் பிறந்து ஒரு மனிதனாய் வளர்ந்து அதனுடைய தேவைகள் பூர்த்தி செய்யப்பட்டோ செய்யப்படாமலோ முதிர்ச்சி அடைந்து ஒரு கல்லறையில் முடிகின்றன. என் மனதில் நிறைவேற்றப்படாத ஆசைகளின் கல்லறைகள் ஏராளம்.. கடந்து போன தினங்களில் ஒரு நாள் சில மாதங்களுக்கு முன் என் மனதில் தோன்றிய ஆசை ஒன்றிற்கு ஒரு கல்லறை அமைக்க வேண்டிய நிர்பந்தம் வந்தது.

இந்த தருணத்தில் நடிகர் ஒருவரின் பேட்டி ஒன்று ஞாபகத்திற்கு வருவதைத் தவிர்க்க இயலவில்லை... .. கடவுள் இருக்கிறாரா? இல்லையா? என்ற தர்க்கத்திற்கு வரும் போதே... கடவுள் என்ற ஒருவர் இருந்திருக்கிறார் ஆனால் இப்பொழுது இல்லை... கடவுள் இதுவரை இல்லை.. இனிமேல் இருப்பார்... இப்படி ஏதோ ஒன்றை நோக்கித்தான் தர்க்கத்தின் பாதை செல்லும்.. சமீபத்தில் என் மனதில் இப்படித் தான் ஒரு எண்ண அலை ஒடிற்று... அவள் என் மனதில் இருக்கிறாளா? இல்லையா? மிக நீண்ட நேர தர்க்கத்திற்குப் பிறகு என் மனது தன்னுள் அவளுக்கு ஒரு ரத்தின சிம்மாசனமிட்டு அதன் மேல் கொலு வீற்றிருக்கச் செய்திருப்பதை ஒப்புக் கொண்டது... நடைமுறைக்கு ஒத்து வராத ஆசைகளை மனதில் வளர்த்துக் கொள்வதில் எந்த வித பிரயோஜனமும் இல்லை... என்ன செய்யலாம் என்று யோசிக்கும் பொழுது தான் அந்த ஆசையினை கல்லறைக்கு அனுப்ப வேண்டிய முடிவு தோன்றியது... என் உயிருள்ள உணர்வுகளுக்கு நான் ஒரு உருவம் கொடுத்து என்னுள் உலவ விட்டிருந்தேன்... கடந்த பல மாதங்களாக என்னை முற்றிலுமாக மாற்றி விட்டிருந்தான் அவன்... வாழ்க்கையை இன்னொரு கோணத்தில் இருந்து பார்ப்பதற்கு உதவினான்... இப்படி எவ்வளவோ!... அப்பேற்பட்டவனை கல்லறைக்கு அனுப்பத் தான் வேண்டுமா என்று என்னுள் ஒரு ஆர்ப்பாட்டமே நடந்து கொண்டு இருந்தது...

கல்லறையினைப் பற்றி யோசிக்கும் பொழுது ஏறக்குறைய இரண்டு வருடங்களுக்கு முன் நான் பயணப்படுகின்றேன்....
“கடைசியா முகம் பார்க்கணும்னு நினைக்கறவங்க பாத்துக்கோங்க...”. பார்த்தேன். சில விநாடிகளில் மண்ணினால் மூடப்படப் போகும் அந்த சலனமற்ற முகம் என்னிடம் பிரியா விடை கேட்பதாகவே தோன்றியது... தோண்டிப் போடப் பட்டிருந்த மணலை மெதுவாக கைகளினால் தள்ளினேன்... அடுத்த நொடி அங்கே இருந்தவர்களினால் அசுர கதியினில் குழி மூடப்பட்டுக் கொண்டு இருந்தது. “பொறுமையா.. மெதுவா.. “ என்று நான் கத்தியதை யாரும் கேட்பதாயில்லை... அவர்களுக்கு அவர் யாரோ? ஆனால் எனக்கு? அதற்கு முன் பல அடக்கங்களுக்கு உதவி இருந்தாலும் என்னைப் பொறுத்த வரை என் மனதில் நீங்காத கல்லறை நிமடங்கள் அவை.... அது இன்று இடிக்கப்பட்டிருக்கலாம்... அந்த இடத்தில் இன்னொருவர் அடக்கம் செய்யப் பட்டிருக்கலாம்... எனக்குத் தெரியாது... தெரிந்து கொள்ளவும் விருப்பம் இல்லை...

அன்று நான் என்ன மனநிலையில் இருந்தேனோ அதே மனநிலையுடன் அவனை உயிருடன் கல்லறையில் இட்டேன்... கடைசியாக அவனைப் பார்க்கும் பொழுது கண்ணீர் விட்டேன்...

“மன்னிச்சிடுடா....”

“இன்னும் கொஞ்ச நாளைக்கு என்னை வெளிய விட்டு வையேன்...” கெஞ்சினான்.

“போதும்டா.. உன்னால நான் நிறைய விசயங்களைத் தெரிந்து கொண்டேன்... நிறைய துன்பங்களையும் பார்த்து விட்டேன்...”

“துன்பம் கொடுக்காம பார்த்துக்கிறேன்.... அவளை உனக்கு நான் ஞாபகப் படுத்தப் போவது இல்லை...”

“உனக்கே வேடிக்கையாக இல்லையா?... உன்னைப் பார்க்கும் பொழுதெல்லாம் அவளின் ஞாபகம் வந்து விடும் என்பது உனக்குத் தெரியும் தான் இல்லையா?”

“சரி.. உன் விருப்பம்.. சிறுது காலம் மூச்சு முட்டிக் கொண்டிருக்கும் ... பின்பு நீயே நினைத்தாலும் என்னை உயிர்ப்பிக்க முடியாது...”

“நானறிவேன்... குட் பை...”

“குட் பை...”

மனதின் ஒரு ஓரத்தில் ஆழக்குழி தோண்டி ஒருவாறு புதைத்து விட்டேன்... இனி அவனின் தொந்தரவு இருக்கப் போவதில்லை.. இனி என் மனதில் அவள் இருக்கிறாளா.. இல்லையா.. என்று தர்க்கம் செய்ய ஒருவன் இல்லை... துக்கம் நிரம்புகிறது... துணைக்கு வரும் நெப்போலியனுடனும் சில காலத்திற்கு முன் தகராறு... சில புத்தகங்களும் தனிமை மட்டுமே துணையாக... முற்பிறவியில் செய்த தீய வினையின் பயன்கள் இன்று என்னை இப்படி வாட்டுகிறதோ.... அவனால் நடப்பட்ட ரோஜா செடிகள் அனைத்தையும் பிடிங்கி எறிந்து விட்டேன்... பிடிங்கிய இடத்தில் இரத்தம் வழிந்து புரையோடி ஒரு தழும்பாக மாறி விட்டிருக்கிறது... வலி மட்டும் எஞ்சி நிற்கிறது...

உயிருள்ள உணர்வுகளை கல்லறையில் புதைத்து விட்டு உயிரற்ற ஜடம் மட்டும் இந்த உலகத்தை சுற்றித் திரிகிறது... தாஜ்மஹாலிற்கும் என் மனதில் கட்டப் பட்ட கல்லறைக்கும் எந்த வித்தியாசமும் தோன்றவில்லை... பிற்காலத்தில் திரும்பிப் பார்க்க நேரிடும் தருணத்தில் நிச்சயம் இந்த பசுமைப் பக்கங்கள் நினைவிற்கு வரும் என்பதில் ஐயம் ஒன்றும் இல்லை... இப்பொழுதெல்லாம் அவளைக் காணும் பொழுது மனதில் ஒன்றும் பட்டாம் பூச்சி பறப்பதில்லை... பேசும் பொழுது கால்கள் பூமியில் தான் இருக்கின்றன... என்னுள் மாற்றங்கள் நிகழத் தொடங்கி விட்டன... மீண்டும் பழைய நிலைக்குத் திரும்பிக் கொண்டு இருக்கிறேன் என்றே நினைக்கிறேன்...

பாதி மீண்டு விட்டேன்... மீதியும் மீண்டு விடுவேன்... திரும்பி வருவேன்.. முழுவதுமாக...!

கனவுகள் மெய்ப்படல் வேண்டும்...!

கோபத்தின் உச்சியில் இருந்தேன். நான் என்ன தவறு செய்தேன்? என்ன தீங்கிழைத்தேன்? ஏன் இந்த நிராகரிப்பு? கையில் கிடைத்ததை எல்லாம் எடுத்து உடைத்து விட வேண்டும் என்று தோன்றியது. அலுவலகமாகப் போய் விட்டது... சில விருப்பு வெறுப்புகளை நேரடியாக காட்ட முடியாது...கைகள் கட்டுண்ட நிலையில் என்னுடைய இடத்தில் அமர்ந்து கணிணித் திரையினை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தேன். “நான் என்ன தவறு செய்தேன்?” என்பதைப் போல் திரை என்னைப் பாவமாகப் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தது.


“என்னாச்சு?” கேள்வி வந்த திசையில் எனது தோழி நின்றிருந்தாள்.
“ஒன்னுமே தெரியாத மாதிரி தான்” வாய்க்குள் முணுமுணுத்தேன்.
“என்ன சொன்ன?”
“ஒன்னும் இல்லைன்னு சொன்னேன்!”
“கோபமா இருக்கிற மாதிரி தெரிஞ்சது.. அதான் கேட்டேன்!”
“கோபம் தான்!”
“ஏன்? எதனால?”
“எனக்குப் பத்திரிக்கை கொடுக்கலை...”
“மறந்திருக்கலாம்!”
“ஞாபகத்தில் வச்சுக்கிற அளவுக்கு நான் முக்கியமானவன் இல்லை தான்... கூட வேலை செய்கிற ஒருத்தன்னாவது நினைச்சு பத்திரிக்கை கொடுத்திருக்கலாம்ல..”
“ப்ளேஸ்ல நீ இல்லாம இருந்திருக்கலாம்..”
“எனக்கு கோபம் இன்னும் அதிகமாகுது... ப்ளீஸ்.. நான் கொஞ்ச நேரம் கழித்து பேசறேன்”
“சரி”

சற்றும் முற்றும் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தேன். சிறிது நேரத்திற்கெல்லாம் என் நண்பர்களுடன் கல்யாண மஹாலில்...! வழக்கம் போல் தம்பியுடன் உரையாடிக் கொண்டு இருக்கிறேன்

“வர மாட்டீங்கன்னு நினைச்சேன்...”
“பத்திரிக்கை கொடுக்காததை சொல்றியா?”
“இல்லை ... அது வந்து...”
“தம்பி.. இப்ப .. இந்த இடத்துல அந்த பேச்சு வேணாம்...”

சொல்லி விட்டு என் முகத்தைக் கவனிக்கிறேன்... கண்ணாடியுடன் முகம் பளிச்சிட்டது... வெயிட்.. இப்பதான் கண்ணாடி தேவையில்லையே...? மறுபடியும் பார்க்கிறேன்.. இப்பொழுது கண்ணாடியும் தாடியும் மிஸ்ஸிங்... முகூர்த்த நேரம் நெருங்கி வருகிறது... மாப்பிள்ளை பெயர் கூடத் தெரியவில்லை... இதற்குத் தான் பத்திரிக்கை கொடுக்க வேணும்ங்கிறது... :-)யோசித்துக் கொண்டே மணமேடையைப் பார்க்கிறேன்... என்னவள் .. மணப் பெண்ணாய் அமர்ந்திருக்கிறாள்... அந்த பட்டுப் புடவையில் சாட்சாத் அன்னை மஹாலட்சுமியைப் போல் தோற்றமளித்தாள். வெயிட்... என்ன செய்து கொண்டு இருக்கிறாய்?. இன்னொருவனை மணக்க இருக்கும் ஒருத்தியை ரசிக்க உன் மனதிற்கு எப்படி தோன்றுகிறது? ஏன் இந்த பித்துக் குளித்தனம்? சரிதான் .. உரிமை இல்லை.. அப்படியே திரும்பி வேறொரு திசையில் பார்வையை செலுத்துகிறேன்...

பட்டு வேட்டி சட்டையுடன் மாப்பிள்ளை, தோழர்கள் சகிதமாக மணமேடையை நோக்கி...மறுபடியும் வெயிட்... எத்தனை தமிழ் சினிமா பார்த்திருக்கிறோம்... மாப்பிள்ளை மணமேடையில் இருக்கும் பொழுது புரோகிதர் “முகூர்த்த நாழி நெருங்கிடுத்து ...பொண்ணை அழைச்சிண்டு வாங்கோ...” அப்படின்னு சொல்லுவார் . இங்கே என்ன தலைகீழா நடக்குது?.. புரோகிதர் “மாப்பிள்ளையைக் கூட்டிண்டு வாங்கோன்னு" சொன்னாப் போலத் தெரியலையே... யோசித்த படியே நிமிர்ந்து பார்க்கிறேன்.. மாப்பிள்ளை நடந்து வந்த திசையில் மணப்பெண் தனது தோழியர்களுடன் ... அப்ப மாப்பிள்ளை...? மணமேடையில் .. ஓஹோ... சரி.. பொண்ணைத் தான் பார்க்கக் கூடாது... மாப்பிள்ளையையாவது எப்படி இருக்கார்ன்னு பார்ப்போம்...? ஏன்கிட்ட இல்லாதது அவர்கிட்ட என்ன இருக்குன்னு யார்ட்டயாவது கேட்கனும்;-)... உற்றுப் பார்த்தேன்.. என் கண்களை என்னால் நம்ப முடியவில்லை... புதிதாகத் திறக்கப் பட்ட ஷாம்பெய்ன் பாட்டில் போல என் மனது மகிழ்ச்சியில் பீறிடத் தொடங்கியது... எல்லோர் முன்னிலையிலும் டான்ஸ் ஆடத் தொடங்கினேன்... வெயிட்... உனக்கு டான்ஸ் ஆடத் தெரியுமா... அப்படியே தெரிந்தாலும் இவ்வளவு பெரிய உடம்பை வச்சுக்கிட்டு?.. கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்ல முடியாமல் எனக்குக் குத்துச் சண்டை க்ற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்று சத்தமாக சொல்லிவிட்டு அருகில் இருந்த தம்பியின் தோள்களில் குத்துகிறேன்...

“என்ன சந்தோஷமா...?”
“பின்ன... இருக்கதா?”
“எனக்கு முன்னாடியே தெரியும்...”
“ஏன் சொல்லலை..?”
“சர்ப்ரைஸ்... அதான் பத்திரிக்கை கொடுக்கலை...”

ஓஹோ... அப்படியா.. வெயிட் .. லாஜிக் வலுவா சொதப்புதே.. நம்ம கோடிங் மாதிரி... ஹீம்.. சரி.. பரவாயில்லை.. நல்லாத்தான் இருக்கு... மணப்பெண் மாப்பிள்ளையின் அருகில் அமர வைக்கப் படுகிறாள்... நான் மூன்றாவது வரிசையில் இருந்து பார்த்துக் கொண்டு இருக்கிறேன்... “கெட்டி மேளம்... கெட்டி மேளம்...” ஆனால் அங்கு கெட்டிமேளத்திற்கு பதில் ஹிந்தி கஜினி பாடல்... வெயிட்.. “கெட்டிமேளம்...” இல்லை... ஹிந்தி கஜினி பாடல்... கறுப்புக் கண்ணாடியின் பாதுகாப்பில் மூடியிருந்த எனது இமைகளை திறந்தேன்... என்னை எழுப்ப முயன்ற கைப்பேசியை மீண்டும் அரைத் தூக்கத்திற்கு செல்லப் பணித்து விட்ட எனக்கு மீண்டும் தூங்குவதற்கு மனம் வரவில்லை....

என்னை மணக்கோலத்தில் பார்த்த பிறகு எப்படி தூக்கம் வரும்... நான் தான் அந்த கல்யாணத்தில் மாப்பிள்ளையாக வந்தவன்... என்று உங்களுக்குச் சொல்லித் தான் தெரிய வேண்டும் என்பதில்லை... ;-).... அப்ப பொண்ணு...?

“ஹி...ஹி... நோ.. கமெண்டஸ்...!”

யாருக்கும் தெரியாமல்...!

சென்னை நகரம் விழித்துக் கொண்டு பல மணி நேரம் ஆயிற்று என்பதற்கு அத்தாட்சியாக சாலைகளில் நெருக்கடி மிகுந்து காணப் பட்டது. அந்த நெருக்கடியிலிருந்து தப்பித்தோம் பிழைத்தோம் என்று கிழக்கு கடற்கரை சாலையில் சென்று கொண்டிருந்த ஒரு நீல நிற சான்ட்ரோ கார் திருவான்மீயூரைத் தாண்டி உள்நோக்கித் திரும்பியது. காரினுள் ஆஸ்கார் நாயகனின் இசை அதிர்ந்து கொண்டிருந்தது. சற்று நேரத்திற்கெல்லாம் பல நிறுவனங்களை உள்ளடக்கிய ஒரு மிகப் பெரிய கட்டிடத்தின் கார்கள் நிறுத்தும் இடத்தில் தனக்கென ஒரு இடத்தைத் தேடிக் கொண்டு இளைப்பாறத் தொடங்கியது. காருக்கு ஓய்வு கொடுத்து விட்ட மகிழ்ச்சியில் ஒய்யாரமாக இறங்கினாள் அனுசுயா. காரின நிறத்திலேயே சுடிதார், பொட்டு , கம்மல் எல்லாம்... ஒரே நீல நிற மயம்.. இருபது அடி தூரத்தில் இருந்த லிப்டில் புகுந்து கொண்டாள்.

“விச் ஃப்ளோர் மேம்?”
“ஃபோர்த்”

முதல் மூன்று தளங்களிலும் சலிப்பாக நின்று கிளம்பினாலும் நான்காவது தளத்தில் அனுசுயா இறங்கிக் கொண்டதும் மிகவும் கவலையுடன் கிளம்பி மேல் நோக்கி சென்றது. லிப்ட் கதவுக்ளுக்கு நேர் எதிரே இருந்த சுவரில் தங்க நிறத்தில் “ராஜ் கன்ஸ்ட்ரக்ஸன் பிரைவேட் லிமிடெட்”  என்று பெரிதாக எழுதப் பட்டிருந்த எழுத்துக்கள் அனுசுயாவை வரவேற்றன. லிப்டில் இருந்து இறங்கிய உடனேயே அந்த கம்பெனியின் ரிசப்ஷன் ஆரம்பித்து இருந்தது. ரிசப்ஷனில் இருந்தவள் தனது உதடுகளுக்கு மட்டும் தனிக் கவனம் செலுத்தி இருந்தாள். அனுசுயா ரிசப்ஷனை நெருங்கினாள்.

“குட் மார்னிங் மேம்! ஹவ் கேன் ஐ ஹெல்ப் யூ?”
“ஐ வுட் லைக் ட்டூ மீட் யுவர் எம்.டி. மிஸ்டர். ராஜ்”
“ டூ யு ஹேவ் அப்பாயின்மென்ட்?”
“நோ!”
“யுவர் குட் நேம்.. ப்ளீஸ்?”
“அனுசுயா”
“ரீஸன்?”
“பெர்ஷனல்!”
“ப்ளீஸ் பீ ஸீட்டட மேம்... லெட் மீ டாக் டூ ஹிம்”

அந்த அறையில் வைக்கப்பட்டிருந்த சோபாவுக்கு தன்னைக் கொடுத்து விட்டு யோசனையில் ஆழ்ந்தாள். தான் செய்து கொண்டு இருப்பது தவறு என்பது அவளுக்கு மிக நன்றாகவே தெரியும்.இது தான் கடைசி தடவை... இனி இது போல் நடந்து கொள்ள கூடாது... எங்கேயாவது கண் காணாத இடத்திற்கு போய் விட வேண்டும என்று எண்ணிக் கொண்டிருந்த போது

“அனுசுயா மேம்”
“எஸ்”
“எம்.டி இஸ் வெயிட்டிங் பார் யு”

உள்ளே நுழைந்தவளுக்கு ராஜின் அறையை கண்டுபிடிப்பதில் எவ்வித சிரமும் இல்லை. பத்தடி தொலைவிலேயே ராஜை அவளால் காண முடிந்தது. ராஜிற்கு ஏறக்குறைய ஒரு நாற்பது வயது இருக்கலாம் வயதிற்கு ஏற்றாற் போல் அவரது தலையில் வழுக்கை எட்டிப் பார்க்க ஆரம்பித்து இருந்தது. ராஜின் அறை குளிரூட்டப் பட்டிருந்தாலும் அனுசுயாவை கண்டதும் வியர்வை மழை பொழியத் தொடங்கியது. மெல்ல கதவைத் தட்டினாள் அனுசுயா.

“மே ஐ கம் இன்?”
“ப்ளீஸ்”
“ராஜ்”
“கடைசியில ஆபிஸுக்கே வந்திட்ட இல்லை... எனஃப் அனு.. என்னால முடியாது..”
“சரி .. நான் அப்போ ஆக வேண்டியதப் பார்க்கிறேன்”
“ப்ளீஸ்”
“கடைசி பேமன்ட்... நோ மோர்.. ப்ளாக் மெயில்”
“எவ்வளவு ?”
“பத்து லட்சம்”
“அமௌன்ட் ரொம்ப அதிகம்... என்கிட்ட இல்லை...”
“அதிகம் தான் .. இல்லைங்கிறது பொய்”
“இல்லை”
“இரண்டு நாளைக்கு முன்னாடி தான் ஒரு பேமன்ட் க்ளியராகி இருக்கு”
“அதெப்படி உனக்கு...?”
“நீ தான் சொன்ன..”
“அமௌன்ட் குறைக்க முடியாதா?”
“விளைவுகளைக் குறைக்க முடியாது...!”
“உன்னோட பழகின பாவத்துக்கு...”
“புண்ணிய்த்தைத் தேடிக்கோன்னு தான் சொல்றேன்”
“எனக்கும் வேற வழியில்லை... எப்போ வேணும்...”
“இங்கே .. இப்போ...”

ராஜ் அதிர்ச்சி அடைந்திருந்ததை அவனின் முகமே காண்பித்து கொடுத்தது.தனது பெரிய மனிதன் வேடத்தைக் காத்துக் கொள்ள வேண்டிய நிர்பந்தத்தில் இருந்த அவன் தனது காதுகளுக்கு ரிசிவரைக் கொடுத்து விட்டு டெலிபோனில் எண்களைத் தட்டத் தொடங்கினான். சில நொடிகளில்..

“ராம் ஹியர்..”
“ராம்... ராஜ் ஹியர்.. கேன் யு ப்ரிங் தேட் டென் லாக் ரூப்பிஸ்?”
“ஸுயர் சார்”

ராம் வரும் வரையில் ராஜ் தனது கண்களினாலேயே அனுசுயாவிடம் கெஞ்சிக் கொண்டு இருந்தான். ஆனால் எதற்கும் மசியமாட்டேன் என்ற அடமுடன் அமர்ந்து இருந்தாள் அனுசுயா. ஒரு சூட்கேஸில் பத்து லட்ச ரூபாய் மிக நேர்த்தியாக அடுக்கப் பட்டு ராஜின் கரங்களில் ஒப்படைக்கப் பட்டது.

“கொடுத்திட்டு எடுத்துக்கோ...!”

இதுவரை அவனை எதை வைத்து மிரட்டி பணம் பறித்துக் கொண்டு இருந்தாளோ அவை எல்லாவற்றையும் தனது கைப்பையில் இருந்து எடுத்து மேசையில் கிடத்தினாள். அவை அனைத்தையும் ராஜ் எடுத்துக் கொள்ள பணம் அனுசுயாவின் கைகளில் ராஜைப் பார்த்து புன்னகைத்துக் கொண்டு இருந்தது அவனுக்கு என்னவோ போல் இருந்தது.

“குட் டீல் ராஜ்”
“யூ.. யூ...”
“பை ஹனி.. டேக் கேர்...”
“என் பாவம்...”
“உன் கைகளில் இருக்கு...”

சிரித்துக் கொண்டே அனுசுயா வெளியேறினாள். இழந்த பணத்தை நொடிப் பொழுதில் அவனால் சம்பாதிக்க முடியும் என்றாலும் அனுசுயாவின் இந்த அதிரடி நடவடிக்கை அவனை சற்று வில்லனாக யோசிக்க வைத்தது.சற்று கொடூரமாக முடிவு எடுத்தவனாய் தனது கைப்பேசியில் எண்களைத் தட்டத் தொடங்கினான்.

“ஆல்பர்ட்”
“பாஸ்...”
“வேலை ஒன்னு இருக்கு”
“எங்கே... எப்போ..?”
“இப்போ... பளேஸ்... ஈ.சீ.ஆர்.. வண்டி நம்பர்.. டி.என. 07. ஏ1”
“டீல எவ்வளவு?”
“உனக்குத் தேவையானது வண்டிக்குள்ளேயே இருக்கு...மேற்கொண்டு வேணும்னா.. பேசிக்கலாம்..”
“சரிங்க பாஸ்”

அடுத்த அரை மணி நேரத்திற்கெல்லாம் ஒரு செயற்கையான விபத்தில் தனது உயிரைப் பறிகொடுத்து இருந்தாள் அனுசுயா. ராஜின் கைப்பேசி சிணுங்கத் தொடங்கியது.

“வேலை முடிஞ்சிருச்சு”
“யாருக்கும் தெரியாதுல்ல”
“ஒரு ஆக்ஸிடன்ட்... “
“குட்.. பணம்?”
“போதும்..ரொம்ப அதிகம்..”
“யாருக்கும் தெரிய வேண்டாம்...”
“தெரியாது.”

நிம்மதிப் பெருமூச்சுடன் தனது வேலைகளில் மூழ்கத் தொடங்கினான்.

என்னிடம் ஏதாவது வைத்துக் கொண்டால் இப்படித்தான் முடிவு இருக்கும் என்று வில்லத்தனமாக அனுசுயாவின் கைப்பையில் இருந்த போட்டாவில் இருந்து சிரித்துக் கொண்டிருந்தான் ராஜ் ... யாருக்கும் தெரியாமல்....!